Աշնանային…

Արդեն ցրտել էր. առավոտյան առանց պիջակի դուրս գալ էլ հնարավոր չէր, չնայած ցերեկը աշնան արևը հալացնում էր ծակող ցուրտը: Այգում ծառերը դեղնին էին տվել. արևագույն էր…

Ձեռքերս առավ ափի մեջ.

-Ինչ սառն ես…

Գլուխս հենել էի կրծքին ու լսում սրտխփոցի մեղեդին…

-Քո կողքին սիրտս մոռանում է արյուն շրջանառելու իր ֆունկցիան…  դրանից է…

-Մոռանում է գլխավոր ֆունկցիա՞ն,- քմծիծաղով,- էլ ոնց ես…  ,- չշարունակեց, երևի մտքին էր ասել ապրում… շնչում… չգիտեմ: Մեկ-մեկ մտքերը կարդալ չեմ կարողանում… մեկ-մեկ շատ խառն է մտածում, դրանից է…

Գլուխս թափահարեցի.

-էտ անհնար է. գլխավոր ֆունկցիան քեզ սիրելն է…

Ավելի ամուր գրկեց: Գլուխս կախ էր, բայց լսում էի. ժպտում էր… առանց աչքերս բարձրացնելու տեսնում էի թեք ժպիտը… այդ անդիմադրելի գեղեցիկ ժպիտը…

Ուղղվեցի. հայացքով բռնեցի աչքերն ու ուշացումով պատասխան ժպտացի:

Ձեռքերս, որ սառույցի կտորների պես հալվել էին նրա ջերմությունից, մոտեցրեց շուրթերին.

-Գժուկս…

Մանրամասները anulikk
I always try to be positive

3 Responses to Աշնանային…

  1. Անժելաասում է՝

    աաաաաաաաաախ, էս ինչ ռոմանտիկ էր………….
    իրոք այդ գլխավոր ֆունկցիան այնքան զորեղ է, որ մոռացնել է տալիս անգամ սիբիրյան ցուրտը……..
    այդ ֆունկցիան այնքան զորեղ է, որ անգամ պիջակի կարիք չի զգացվում……….
    եթե կո կողքին կա այդ ֆունկցիան իրականացնող գլխավոր դերակատարը, ապա պիջակդ հանգիստ թող տանը, ձեռնոցների եւ գլխարկի մասին էլ չմտածես………….
    Մեծն քեզ կջերմացնի………………

  2. Անժելաասում է՝

    Անուշ, Մեծն-ի կողքին գրել էի ֆունկցիան չակերտների մեջ երեւի դրա համար չիչ բերել, ընենց որ էս ել գրածիս հավելվածը կհամարես- Մեծն Ֆունկցիան քեզ կջերմացնի……………

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s

%d bloggers like this: