Wild wide ocean

“…Such a wide, wide ocean! But you always know where you are by the waves, by the swells, by the loomings and the stars. Then one dark night the waves change, and the swells; the winds blow from not the usual quarters.

Black squalls come, and heavy seas, the stars are blotted out, the wind moans in the rigging. You suddenly realise that you might never make your landfall, you might drown. A great wave hits the boat and takes you with it, you feel yourself going down, down, down and then you don’t know any more which way is up and you can’t hold your breath a moment longer and the wild wide ocean fills your lungs and then you’re gone…”

© Russell Hoban

Advertisements

Լինո՞ւմ են, չէ՞ կարևոր անծանոթներ…

…որ գնալուց հետո թողնում են ցավացող կիսատություն

 

Լինումա, չէ՞. Կյանքումդ հանկարծակի հայտնվումա  մեկը, որ օդից ընկնում ու միանգամից սրտիդ շատ խորքն ա վայրէջք կատարում: Դառնումա պատճառ. պատճառ` փայլելու ու մռթոշվելու, դառնում անհրաժեշտ, դառնում կարևոր անծանոթ…

Օրերդ սկսում են բացվել ու մթնել իրանով, գլուխդ մաղող հաճելի կախվածություն, որ ամբողջ 24 ժամ հանգիստ չի տալիս, եթերային տրամադրություն անորոշ մի ժամանակ, որի ընթացքում չես էլ նկատում, թե ոնց հասցրիր օտարանալ նախկին կարևորներից… Ու էտ չի հուզում, չէ! Ամենևին: Որովհետև երջանիկ ես ամեն բջիջով, ավել ոչինչ ուղղակի պետք չի:

Ու ինչի՞ հենց էն պահին, երբ խճճվել ես երազ-իրականություն խաչմերուկում, նույն հանկարծակիությամբ ինքը կկորի, կփոշիանա` փոխարենը թողնելով նույնքան կարևոր դատարկություն, կուտակվող դառնություն: Դե արի ու շարունակի ժպտալ, երբ ներսում ցավացող կիսատությունա…

Ասածս ի՞նչ էր, ասեք թող սենց էլ չլինի -_-

Sometimes you meet important strangers, isn’t it…?

…who leave painful incompleteness after they gone

It happens, isn’t it? Suddenly from nowhere one fall into your life – straight in the depth of heart. And he becomes the reason for you to shine or frown; becomes required; becomes an important stranger…

Sun starts rise up and go down with the thoughts of him, a pleasant addiction that blows your mind 24 hours a day, flying mood for some unknown time, during which you don’t even notice how you estrange from the ex-important ones. But you don’t care! At all! Cause you are happy with every single cell of your body, cause you don’t need more…

And when you stuck in the middle of “dream-reality” crossroad, he lapsed, vanished — leaving after him equally important emptiness, accumulating bitterness. So, come on, keep smiling, when inside you can feel only painful incompleteness…

What I am saying is — let this not happen anymore -_-

%d bloggers like this: