“Առանց թռիչքի կյանքը գին չունի…”

Անգիրներ անել չեմ սիրել, ընդհանրապես միշտ գրականությունից արձակն եմ սիրել, բանաստեղծությունները շատ չէին ձգում: Ավետիք Իսահակյանի այս բանաստեղծությունը միակն է, որ պարտադիր սովորելու ցանկում չկար, իսկ ես սովորեցի, կարծես սիրահարվեցի այս տողերին… կամ էլ պարզապես նույն արժեքներն էին, ինչ ինձ համար է կարևոր 🙂 մինչև հիմա անգիր եմ հիշում ամեն տողը.
***********************************************************

Կյանքից թանկ բանը

 

Վայրի աղավնին` կուրծքը վիրավոր,

Ընկել էր մենակ աղբյուրի եզրին,

Ծորում էր շիթ-շիթ արյունը բոսոր,

Մեռնում էր, աչքը` ջրի երազին:

 

Քնքուշ պարիկը տեսավ դալկահար

Մեռնող աղավնուն և խոսեց այսպես.

-Տուր ինձ այն, ինչ-որ թանկ է քեզ համար, Read more of this post

Advertisements

Մի երկու բառ

2003-ին շարադրություններիս հավաքածուն բավականին հարստացավ… Պարապում էի ժուռնալիստիկայի ընդունելության քննություններին :))) հաջորդ շարադրությունն էլ էտ օրերի դաժան վկան է: 😀  Մի քիչ կրճատումներ եմ արել… պարզվումա մտածելակերպս ահագին փոփոխվելա մի քանի տարում… Չնայած երևի ամեն ինչ էսքան դառը չթվար, եթե նույնը մնար…

:D

Ընկեր Իշխանյանին հիշեցի… 😀

Ընկեր Իշխանյանը հայոց լեզվի ու գրականությանս դասատուն էր… շատ էի սիրում իրեն,, դասերին միշտ հաճույքով էի նստում: Շատ էր շարադրություններ հանձնարարում… իսկ ես գրել շատ էի սիրում..  ամբողջ դասը երևակայության գրկում անցկացնել… 🙂 Չգիտեմ ինչի գրածներս միշտ շների մասին էին ստացվում :Դ ինչ վերնագիր էլ լիներ… Ընկեր Իշխանյանն արդեն զգուշանում էր, ամեն անգամ նոր վերնագիր թելադրելիս ասում. “Անուշիկ, այս անգամ շների մասին չգրես”! 😀 Բայց դե չէր ստացվում ինչ անեմ….

Դպրոցական

էսօր դարակս էի քրքրում… Պիտի մաքրեմ… Բնավորությամբ շատ պահպանողական եմ ու դժվարությամբ եմ բաժանվում ամեն ստից ու անպետք բաներից: Դպրոցական տետրներիցս գտա, որտեղ կտրել բոլոր շարադրություններս էի հավաքել 🙂 նենց ուրախացա… լցվեցի հիշողություններով…  քաղցր էին.. դառը… էտ մի քիչ ուրիշ պատմությունա 🙂 որոշեցի նոր խորագիր բացել ու էլեկտրոնային պահպանման հանձնել այդ տարիներին ինձ այնքան հարազատ գրածներս:

%d bloggers like this: