Լինո՞ւմ են, չէ՞ կարևոր անծանոթներ…

…որ գնալուց հետո թողնում են ցավացող կիսատություն

 

Լինումա, չէ՞. Կյանքումդ հանկարծակի հայտնվումա  մեկը, որ օդից ընկնում ու միանգամից սրտիդ շատ խորքն ա վայրէջք կատարում: Դառնումա պատճառ. պատճառ` փայլելու ու մռթոշվելու, դառնում անհրաժեշտ, դառնում կարևոր անծանոթ…

Օրերդ սկսում են բացվել ու մթնել իրանով, գլուխդ մաղող հաճելի կախվածություն, որ ամբողջ 24 ժամ հանգիստ չի տալիս, եթերային տրամադրություն անորոշ մի ժամանակ, որի ընթացքում չես էլ նկատում, թե ոնց հասցրիր օտարանալ նախկին կարևորներից… Ու էտ չի հուզում, չէ! Ամենևին: Որովհետև երջանիկ ես ամեն բջիջով, ավել ոչինչ ուղղակի պետք չի:

Ու ինչի՞ հենց էն պահին, երբ խճճվել ես երազ-իրականություն խաչմերուկում, նույն հանկարծակիությամբ ինքը կկորի, կփոշիանա` փոխարենը թողնելով նույնքան կարևոր դատարկություն, կուտակվող դառնություն: Դե արի ու շարունակի ժպտալ, երբ ներսում ցավացող կիսատությունա…

Ասածս ի՞նչ էր, ասեք թող սենց էլ չլինի -_-

Sometimes you meet important strangers, isn’t it…?

…who leave painful incompleteness after they gone

It happens, isn’t it? Suddenly from nowhere one fall into your life – straight in the depth of heart. And he becomes the reason for you to shine or frown; becomes required; becomes an important stranger…

Sun starts rise up and go down with the thoughts of him, a pleasant addiction that blows your mind 24 hours a day, flying mood for some unknown time, during which you don’t even notice how you estrange from the ex-important ones. But you don’t care! At all! Cause you are happy with every single cell of your body, cause you don’t need more…

And when you stuck in the middle of “dream-reality” crossroad, he lapsed, vanished — leaving after him equally important emptiness, accumulating bitterness. So, come on, keep smiling, when inside you can feel only painful incompleteness…

What I am saying is — let this not happen anymore -_-

Գրողը տանի

Շուտ եմ ասել` տրամադրությունս թափելու ա…
Ըհը~, հայտնաբերեցի, որ բլոգ վարելուն հետ եմ վարժվել, մտել եմ ու New post-ն եմ ման գալիս…. չկա, մոռացա էլ առաջին նախադասությունս ինչ էի շարադրել: ՈՒֆ, էլի բողոքական ու անտրամադիր եմ 😦 հերթով տնեցիների ականջը հարդուկելով, հետո էլ` ֆբ չատում ընկերներիս աչքերը ցավացնելով` ինչքան էլ բողոքվեցի, էլի մի տեսակ էն չի, էլի էն դատարկությունը չի անցնում, էսօրը չի մարսվում. ինչ-որ մի բան ծանրացել ու կուլ չի գնում:

Դե իհարկե, միշտ սենց դեպքերում միայն բլոգս ա օգնում: Չգիտեմ էլ ինչ եմ ուզում գրել, մի տեսակ հիասթափությամբ լի օր դարձավ էս “մոգական” 11.11.11-ը… ես գիտեի, որ սրա վրից լավ հոտ չի գալիս:

Բայց էտ 1-երը տուտ նե պրիչյոմ, ու հեչ էլ չեմ պատրաստվում պատմել, թե օրս ոնց անցավ, ոնց էի ֆուտբոլի ժամանակ ստադիոնում սառել -կապտել, հանդերձարանի մոտ հարցազրույցի սպասելուց ոնց էի ցրում ինձ խոսացնող ոմն տարօրինակ բերետի օ.Օ ու թե ինչի մինչև հասա տուն` տրամադրությունս արդեն գետինը սրբելով էր ման գալիս…

Էլի ես իմ հիմար բնավորության ձեռքը կրակն եմ ընկել: Ուզում եմ փոխվել, մտածելակերպս ուղղակի հանցագործություն ա իմ զգացմունքների նկատմամբ :/ Մի խորհուրդ տվեք… ինչ անեմ, որ արտաքին ազդակներից սենց տակն ու վրա չլինեմ: Ինչի են ինձ սենց էմոցիոնալ սարքել: Հա շատ բան կարա լինի, ու ամեն ինչ սենց ծանր պիտի տանեմ?

Տո ասա ինձնից ինչ բնավորություն փոխող, ուֆ, գնամ բարձս գրկեմ ու զռռամ, բալքի անցնի :S

**************

Բարև =)

…. նեղացել ես, չէ? …. ես էլ… չէ, չէ’, քեզնից չէ… էհ կարևոր չի: Իսկ քո փոխարեն ես ինձնից կնեղանայի: Ասա որ էտպես ընկերություն չեն անում !  Ասա, որ գնամ, որովհետև քեզ մոտ եմ գալիս միայն, երբ քո կարիքն ունեմ, երբ մենակ եմ ու ուզում եմ խոսել: Ասա, որ էլ չես ուզում ինձ լսել…

Ստիպի, որ համոզեմ, ախր մեղավոր եմ, չէ?

Իսկ ինձ էլի կարոտնա խեղտել, եկել եմ քեզնից իր կարոտն առնեմ…

Չէ, տխուր չեմ: Լուրջ եմ ասում… Էլ տխուր չեմ:

Ինչքան բան կուզեի քեզ պատմել…

Դմբո — Մնդո

Ուֆ, բլոգս, եկել եմ բողոքվեմ…

Էսօրը դառն էր… չէ զարմանալու չի, տենց օրեր լինում են, ես իրանց ուղղակի ասում եմ փֆֆ ! Դե բնականաբար օրվաս փֆացման գլխավոր դերում ես եմ (բայց նենց էլ չի, որ ուրիշ դերակատարներ չկան :/)… զզվում եմ իմ բնավորության անհամ գծերից 😦 Ասենք ինչի եմ չնչին բաների ուշադրություն դարձնում? հլը մի հատ էլ նեղվում, զռռոցս կապում, դարդոտվում, ու ինչքան ասոցացվող անցած-գնացած բաներ կա վերհիշում ? ուֆ է~~ դմբո-մնդո :/ ու հետաքրքիրա ինչ եմ շահում. քայքայված ներվեր, անիմաստ վատնած ժամանակ, լիքը չարած գործ` որ ինչպես միշտ` մնումա վերջին վարկյանին, ու քնահարամ լինելով պիտի հասցնեմ: Հա թեզ ջան, խոսքը քո մասինա 🙂 ու չնայած արդեն 4-ն ա դառնում… ու քեզ հլը պիտի ֆենեմ… դզեմ-փչեմ… պառադնի շորեր հագցնեմ… դե հա ու մեյք-ափը չմոռանամ… վաղը քեզ հանձնում եմ ամբիոնի ձեռքերին… բարի բախտ քեզ… ուֆ շեղվեցի :/ ասել կուզեմ` էս հրատապ գործերը թողած` նստել փֆոտ գրառում եմ անում, հերիք չի, խեղճ քնաթաթախ մաման էլ ժամա հարցնում, խաբում` 3 ժամ կուլ տված եմ պատասխանում, որ լավ էտ պահերը դաժան են… չխորանամ 😀

Չէէէ ես գիտեմ, սաղի մեղավորը առավոտվա նայածս կինոն էր 😀 չէ, ինքը շատ լավ կինո էր, ու ես իրան էլի կնայեմ (մազոխիստական երանգներ չփնտրեք), փիլիսոփայական մտքեր արթնացրեց ու նուրբ լարերիս կպավ, տենց դյուրագրգիռ դառա ողջ օրվա ընթացքում:

Լավ, ոնց որ դեպրեսնյակը նահանջումա… ժպտում եմ 🙂 գնամ գործս շարունակեմ… թե~զ յա իդու !

Մանդարինային առօրյա

Մոտավորապես ամեն օրս անցնում ա նույն սցենարով. արթնանում ես, ամբողջ օրն անցկացնում համակարգչի առջև ու վերջում հոգնած` ուրիշ գործեր անելու էլ ի վիճակի չես 😦 մասնավորապես առավոտից համակարգչին ինձ թեզս ա կապում, բայց մի հատ էլ ասում էս մեյլ ստուգեմ, էն էլ լիքնա նոթիֆիկներով ֆբ-ից ու Արմնեիքսից… լավ մի հատ էլ էտտեղի իրարանցումները նայեմ… ու տենց հայտնվում ես համացանցի ճիրաններում, մեկ էլ միամիտ հայտնաբերում` մութը ընկելա :/ յա ! Չի կարելի… թեզիցս պրծնում եմ ու ինտերնետի դիետա հայտարարեմ… Պա բոլշե բի օֆֆլայն կյանք ու երեկվա պես օրեր 🙂

Անհասցե

Նկատել եմ, ամեն անգամ կոմպից պոկվելուց էս տրամադրությամբ եմ լցվում =( չգիտեմ, ինտերնետնա մեղավոր, թե դու… (մռայլ դեմքով սմայլիկ): Ու միշտ սենց լինումա, երբ էտ օրը չենք շփվում, էն սենց զոռով որ ձեռից բռնած քաշում, տուն են տանում, իսկ քո հայացքը դեռ ճամփինա, սպասում ես… ու հենց անջատվում ես, քեզ թվումա, հեսա ինքը կմտնի 😦 Անկապ թափառում էի բլոգումս, պարզվումա ահագին տեղ ես զբաղեցնում էստեղ… տեսնես գիտես ? Էլ չեմ ուզում սենց շարունակվի, մռայլ տողերիցս կարդացի ու հասկացա, որ զգացմունքս վաղուց կոմայի մեջա, ու ես արհեստական իրան սնուցում եմ… մինչդեռ ինքը մեռնելա ուզում ! ու ոնց կինոներում են ասում` отпусти… так будет лучше :/

Ուֆ չեմ կարա, չեմ ուզում, բայց ատպուսկայու….

Հրաշք ա~

Դե արի ու մի փշաքաղվի… փորձեմ տեղադրել վիջետներումս 🙂

Եսիմ է :(

Ու մի տեսակ սկսում ես քեզ չհասկացված զգալ, օտարանում ես անիմաստ… Դառնում ես հեռվից դիտող մի երրորդ աչք ու անկապ ենթադրություններ ես օդից բռնում: Ու տենց հետ-հետ էնքան ես գնում մինչև ինքը գալիս ու քեզ մեջքից գրկումա. ինքը` մենակությունը… իրա պինդ, չոր, բայց չգիտես ինչի փափուկ թվացող ձեռներով: Ու չես զգում. չես կարողանում ազատվել, թե չես ուզում…  Ինքդ քեզ համար դառնում հանելուկ ու չես հասկանում, ուզածդ ինչ էր… Ու էլի էն հիմար մտքերն են սկսում գրոհել, բայց դե փախնել չես կարող, ինքը պինդա քեզ գրկել. ինքը` մենակությունը:

Ու երևի միշտ սենց լինումա, երբ օրվա վերջում անիմաստ սպասելիքներդ փշուր-փշուր են լինում… Ամեն ինչ մի տեսակ մշուշոտա երևում, միայն երեք բառ գլխումս պար են բռնել. անկաշկանդ, ազատ, խելառ… Ու~ֆ, չեմ հավատում, որ ասում եմ, բայց անձրև եմ ուզում… մի նոր մաքուր էջ, ամեն ինչ սկզբից սկսելու մի շանս: Ու շուն եմ ուզում, որ սենց ժամանակ գա գիրկս նստի ու պինդ փաթաթվեմ իրան, անունը կամաց շշնջամ, ինքը կլսի անպայման:

Ոնց եմ զզվում ես անձրևից 😦

Նեղացել էր ինձնից…

Վաղուց դաշնամուրիս չէի մոտեցել… Նայեցինք իրար… նայեցինք… վերջը բացեցի. մատներս ու ստեղները սկսեցին խոսել: Զրույցը չէր ստացվում, նեղացել էր ինձնից 😦 Նոտաներն էլ փռել էի` իբրև միջնորդ, բայց` անօգուտ, 10 տարի իրենց աչքաթող էի արել ու ամեն ինչ թողել հիշողության ուսերին… Հիշողությունս էլ ծանրություն չի սիրում, դե դա գիտեի, նոր չէի պարզել, ուսերից ծանրությունը շուտ թոթափել էր, իսկ ես ընկած քրքրում եմ հիշողության գրպանները… Լավ է օգնության հասավ “սլուխը” (այ սա նոր էի պարզում, որ ունեմ 😛 ): Չեմ ասում սահուն էր շարունակությունը, տեղ-տեղ էլի իրար չէինք հասկանում, պոզերն էր տնկում 😦 ես էլ իմը… բայց շուտ բարիշում էինք, կարոտել էինք իրար:

P.S. Նվագելու սենց ցանկություն դեռ չէի ունեցել…

%d bloggers like this: