Պահը

Մութ էր… Ձմեռ… Ձյունը մեծ փաթիլներով էր տեղում ու նստում արդեն հաստ ձյան շերտի վրա: Ամպերի միջից ծիկրակող լիալուսինն էր միայն կոտրում գիշերվա խավարը: Հայկը արագ քայլերով շտապում էր տուն. մրսում էր: Լռության մեջ լսվում էր միայն նրա ոտքերի տակ ճմռվող թարմ ձյան ձայնը: Ձեռքերը գրպանում բռունցք արած, վիզը թաքցրել էր վերարկուի կանգնեցրած օձիքի մեջ… Տեղ-տեղ վազում էր, ապա, վախենալով ընկնել, նորից շարունակում էր փոքրիկ արագ քայլերով: Ջղաձգված էր… պարզապես նյարդերի կծիկ… ու ամեն մի ձայնից սարսռում էր, աջ ու ձախ նայում, սիրտը սկսում էր ավելի արագ խփել, չնայած քաջ գիտակցում է, որ մենակ է:

Հասավ:

Դռան առաջ երկար կանգնեց. ցրտից մատներն էնպես էին սառել ու քարացել, որ չէին ծալվում` բանալին ձեռքում բռնել չէր կարողանում: Մի կերպ ներս մտավ: Վերջապես ականջները դուրս եկան օձիքի տակից ու լսեց սեփական սրթսրթոցը: Հոգնած էր, նույնիսկ առանց շորերը հանելու մտավ վերմակի տակ: Գլխում սառած մտքերը սկսում էին հալչել ու նորից անհանգստացնել նրան, բայց ֆիզիկական հոգնածությունն ավելի ուժեղ էր ու մագնիսի պես գիտակցությանը քաշում էր քնի մեջ: Ատամներով կափկափելով վերջը քնեց:

Վեր թռավ դրսի տարօրինակ ձայներից, դեռ չէր լուսացել: Կարծես մեկը բարձրաձայն լալիս էր, նստեց տեղերի մեջ. չէ, ոնց որ շան վնգստոց է կամ էլ կատուներն են իրար գզում: Հետաքրքրասիրությունը հաղթեց ու Հայկը վեր կացավ` մոտեցավ պատուհանին. լիալուսին ու փայլող ձյուն… Read more of this post

Աշնանային…

Արդեն ցրտել էր. առավոտյան առանց պիջակի դուրս գալ էլ հնարավոր չէր, չնայած ցերեկը աշնան արևը հալացնում էր ծակող ցուրտը: Այգում ծառերը դեղնին էին տվել. արևագույն էր…

Ձեռքերս առավ ափի մեջ.

-Ինչ սառն ես…

Գլուխս հենել էի կրծքին ու լսում սրտխփոցի մեղեդին…

-Քո կողքին սիրտս մոռանում է արյուն շրջանառելու իր ֆունկցիան…  դրանից է…

-Մոռանում է գլխավոր ֆունկցիա՞ն,- քմծիծաղով,- էլ ոնց ես…  ,- չշարունակեց, երևի մտքին էր ասել ապրում… շնչում… չգիտեմ: Մեկ-մեկ մտքերը կարդալ չեմ կարողանում… մեկ-մեկ շատ խառն է մտածում, դրանից է…

Գլուխս թափահարեցի.

-էտ անհնար է. գլխավոր ֆունկցիան քեզ սիրելն է…

Ավելի ամուր գրկեց: Գլուխս կախ էր, բայց լսում էի. ժպտում էր… առանց աչքերս բարձրացնելու տեսնում էի թեք ժպիտը… այդ անդիմադրելի գեղեցիկ ժպիտը…

Ուղղվեցի. հայացքով բռնեցի աչքերն ու ուշացումով պատասխան ժպտացի:

Ձեռքերս, որ սառույցի կտորների պես հալվել էին նրա ջերմությունից, մոտեցրեց շուրթերին.

-Գժուկս…

%d bloggers like this: