Գրողը տանի

Շուտ եմ ասել` տրամադրությունս թափելու ա…
Ըհը~, հայտնաբերեցի, որ բլոգ վարելուն հետ եմ վարժվել, մտել եմ ու New post-ն եմ ման գալիս…. չկա, մոռացա էլ առաջին նախադասությունս ինչ էի շարադրել: ՈՒֆ, էլի բողոքական ու անտրամադիր եմ 😦 հերթով տնեցիների ականջը հարդուկելով, հետո էլ` ֆբ չատում ընկերներիս աչքերը ցավացնելով` ինչքան էլ բողոքվեցի, էլի մի տեսակ էն չի, էլի էն դատարկությունը չի անցնում, էսօրը չի մարսվում. ինչ-որ մի բան ծանրացել ու կուլ չի գնում:

Դե իհարկե, միշտ սենց դեպքերում միայն բլոգս ա օգնում: Չգիտեմ էլ ինչ եմ ուզում գրել, մի տեսակ հիասթափությամբ լի օր դարձավ էս “մոգական” 11.11.11-ը… ես գիտեի, որ սրա վրից լավ հոտ չի գալիս:

Բայց էտ 1-երը տուտ նե պրիչյոմ, ու հեչ էլ չեմ պատրաստվում պատմել, թե օրս ոնց անցավ, ոնց էի ֆուտբոլի ժամանակ ստադիոնում սառել -կապտել, հանդերձարանի մոտ հարցազրույցի սպասելուց ոնց էի ցրում ինձ խոսացնող ոմն տարօրինակ բերետի օ.Օ ու թե ինչի մինչև հասա տուն` տրամադրությունս արդեն գետինը սրբելով էր ման գալիս…

Էլի ես իմ հիմար բնավորության ձեռքը կրակն եմ ընկել: Ուզում եմ փոխվել, մտածելակերպս ուղղակի հանցագործություն ա իմ զգացմունքների նկատմամբ :/ Մի խորհուրդ տվեք… ինչ անեմ, որ արտաքին ազդակներից սենց տակն ու վրա չլինեմ: Ինչի են ինձ սենց էմոցիոնալ սարքել: Հա շատ բան կարա լինի, ու ամեն ինչ սենց ծանր պիտի տանեմ?

Տո ասա ինձնից ինչ բնավորություն փոխող, ուֆ, գնամ բարձս գրկեմ ու զռռամ, բալքի անցնի :S

Advertisements

Ռոբի Իառլոն

Մի պուճուրիկ նախաբան անեմ :))))
Ուրեմն… ես պատմվածքիկը սկսել եմ 10 տարեկանում, 6-րդ դասարան էի: Պատմությանս ուսուցչուհին` ընկեր Արղուշյանը չգիտեմ ինչի պատմում էր Շեքսպիրի “Համլետ”-ը: Ու մի պահ զգացի անջատվել… ընկել եմ մտքերիս գիրկը… Ընկեր Արղուշյանին վաղուց արդեն չէի լսում… մի խոսքով ոգեշնչվեցի ու տուն հասնելուն պես` դասերս թողած, նստեցի սկսեցի շարադրել: Միայն թե մուսաս շուտ-շուտ գործի կեսին ինձ լքելու սովորություն ունի: Վերջին մասը մի տարի ընդմիջումից հետո եմ գրել` 2002-ին: Մեկ էլ ասեմ` գրեթե բոլոր անունները հորինել եմ, չզարմանաք 😀

********************************************************************

Մաս 1-ին

Տարիներ առաջ ամայի մի վայրում հսկա ժայռ կար, որի վրա շատերն էին փորձում բարձրանալ, բայց չէին կարողանում, գլորվելով ընկնում էին անդունդն ու անհետ կորում: Այդ պատճառով ժայռն անվանում էին Քորդագոլ: Մի անգամ այս հսկայից մի մեե~եծ ժայռաբեկոր է պոկվում ու ծածկում կողքի ոչ պակաս հսկայական փոսը: Իրականում փոսը գաղտնիք ուներ… այն լի էր նավթով, ինչը այդ ժամանակ մեծ պահանջարկ ուներ…

Անցել էր մի քանի տարի, երբ այստեղ է տեղափոխվում Իառլոնների ընտանիքը ու իրենց տնակը կառուցում հենց նախկին փոսի վրա: Իառլոնները շատ աղքատ էին: Մի տարի էր, արդեն հարմարվել էին իրենց նոր բնակավայրին: Տեղն ամայի էր, չկային հարևաններ: Տնակին կից հողը փխրեցրել, այգի էին սարքել, մի կերպ գոյատևում էին… Աշխատանք ուներ միայն հայր Իառլոնը` Քոդռեդը: Ամեն առավոտ, երբ նա դուրս էր գալիս տանից, տիկին Իառլոնը` Ժաննան, սովորականի պես արթնացնում էր մինուճար տղային` Ռոբիին, և ուղարկում այգին մշակելու, որից հետո վերջինիս էին սպասում տան գործերը: Զարմանալի կին էր Ժաննան… Անբացատրելի չարություն կար նրա մեջ հարազատների նկատմամբ: Read more of this post

Այ քեզ բան =(

Ջաբրաիլում ծառայող ընկերներիցս Սուրենի մասին մի անգամ էլ եմ գրել: Միշտ երբ զանգում է, հետ եմ զանգում. եղբայրս էլ է բանակում ու գիտեմ, հեշտ բան չի ծնողների համար հաճախակի հեռախոս լիցքավորելը: Երեկ խոսում էինք, երբ պատահական զանգն ընդհատվեց ու Սուրոն անհասանելի դարձավ 😦 շատ էր էտպես եղել, ու միշտ մտածում էի. “Աչքիս “պալկան” եկավ”… Էսօր “խոսքի մեջ” չդիմացա, հարցրի: “Չէ… փողերս պրծան”,- պատասխանեց: Մի պահ զարմացա… ախր ես էի զանգել… պարզվում է Ղ-տելեկոմի համարից փողերը գնում են ոչ միայն զանգելուց, այլև զանգեր ընդունելուց… :/ կիսովի էլի… Այ քեզ բան 😦 Ինձ մի պահ մեղավոր զգացի, որ էտքան երկար եմ բլբլացել` տելեկոմի պայմաններին տեղյակ չլինելով: Բայց ախր անարդարա է… Էլ թե կիսովի ասվածը ինչքան էր, ամաչեցի հարցնեմ…

Hi-line չլոցին

Շուրջ մեկ ամիս է գովազդներից Արամ MP3-ին ուրախությամբ մեզ է տեղեկացնում,  որ hi-line ինտերնետն այժմ կրկնակի արագ է: Իրոք շատ ուրախալի լուր ինձ նման բաժանորդների համար, ովքեր ինտերնետում մեծամասամբ ֆիլմեր են դիտում և ոչ միայն… Նախկինում 256kb արագությամբ կապս որակով չէր փայլում, բայց օգոստոսի վերջից անասելի վատթարացավ` լավանալու փոխարեն: ՄԵկ ամիս տառապում էի` րոպեն մեկ connect/disconnect անելով. լինում էր ինտերնետս անջատվում էր միանալուց 5 վրկ անց… անհնար է փոխանցել պահի նյարդայնությունը: Ամբողջ ամսվա ընթացքում 3 անգամ է եղել, որ ամենաերկար անընդհատ ինտերնետն ունեցել եմ 30 րոպե: Երևի Beeline օպերատորներն արդեն ձայնս անգիր էին արել, չգիտեմ էլ օրական քանի անգամ եմ նրանց անհանգստացրել… Բողոքս գրանցում էին ու մասնագետ ուղարկում: Վերջինս 2 անգամ է այցելել. երկուսն էլ ալկոհոլային բուրմունքով և դեմքի այնպիսի արտահայտությամբ կարծես (տատիս խոսքերով) իր թանին թթու են ասել: Առաջին այցի ժամանակ պարոնը (անունն ամեն դեպքում չեմ ուզում նշել) դժկամությամբ ստուգեց գծերը` արանքներում չմոռանալով փնթփնթալ, թե իրեն իզուր հասցրին այստեղ… ու հայտարարեց` ամեն ինչ մաքուր է. խնդիրը մոդեմն է: Հաջորդ իսկ առավոտ մոդեմը տարա մոտակա սպասարկման կետ. այստեղ էլ հաստատվեց, որ ամեն ինչ կարգին է: Ու նորից մեր տուն ուղարկեցին դժգոհ մասնագետին, որը նոր բան անել չէր պատրաստվում, հիմա էլ հորդորում էր “կամպյուտերշիկ” կանչել` համակարգիչը ստուգելու համար: Համոզեցինք, որ այս անգամ գիծը ստուգի ոչ թե մինչև պատի բաժանման տուփը, այլ մինչև մոդեմ և հեռախոս: Ահա թե որտեղ էր թաղված շան գլուխը :D… Ատեեսը հաղորդեց` գիծը մաքուր չէ!

Ինչ է հնարավոր չէր հենց սկզբից ստուգել գիծը մինչև վերջ? Չէ որ մեկ ամսվա չլոցիի փոխարեն` խնդիրը լուծվեց 5 րոպեում` հաղորդալարը փոխելով… Ինչու մասնագետն իր տեղում չէր?

Թյուրիմացությո՞ւն է, թե հանցագործություն

Տպագրվել է “Հայաստանի Զրուցակից” թերթում

Մեր շուրջը կատարվող բազում անօրինությունների շարքում առանձնանում է Գյումրիում արձանագրված աննախադեպ մի պատմություն. նախկին մարզպետ Ֆելիքս Փիրումյանը 2002 թ. ապրիլի 23-ին Խրիմյան Հայրիկ-59 հասցեի շենքը մարդկանցով հանդերձ նվիրաբերել է սանիկին` Ռաֆիկ Զարզանդի Խաչատրյանին: Անշուշտ, հավատալու բան չէ, այնուհանդերձ փաստը գրանցվել է և ութուկես տարի է՝ արդարացի լուծման փորձ չի արվում: Read more of this post

It’s time….

էէէ… սկսվեց ուսանողության դառը ամիսը…. գնամ зачотник-ս

ման գամ, վաղը քննության եմ 😦 Բայց ինչ անարդարություն…. World Cup-ի ժամանակ ով ա նստելու դաս անի ? ((((

Կողոպուտ` սահադաշտի ձևով

Տպագրվել է “Իրավունք դե ֆակտո”-ում

Բոլորն էլ ոգևորված էին Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մեծ սահադաշտի բացման առիթով, հատկապես երիտասարդները, ովքեր արդեն սահել էին սովորել «Կարապի լճի» բացօթյա սահադաշտում: Ի տարբերություն վերջինիս, մեծ սահադաշտը սահելու սիրահարներին է տրամադրվում երեկոյան վեցից հետո (մինչ այդ մարզվում են պրոֆեսիոնալները): Ինչևէ… Մեծ էր իմ ու եղբորս զարմանքը, երբ աշխատանքից հետո մոտ մեկ ժամ հերթ կանգնեցինք, քանզի իրենց մեծ պաշտոնում զգացողները` անվտանգության աշխատակիցները («ախրաննիկները»)` թվով չորս հոգի (երկուսը` լոլոզ-բոյով, երկուսը` կարճլիկ-հաստլիկ), հերթ պահպանելու փոխարեն անհերթ մարդկանց էին անցկացնում:
-Քնա՞ր, ի՞նչ եղավ,- ձայնեց լոլոզներից մեկը:
-Կարո՞ղ է` գնանք վերջը կանգնենք, որ մեզ էլ ներս թողնեք,- վրդովվեց եղբայրս:
-Հա՞, բան ա՞ էղել, ապե,- հակադարձեց մյուս լոլոզը:
Հակառակի նման, կարծես որպես պատիժ, հերթը ճեղքելով միշտ դեպի վերջն էր գնում «ախրաննիկներից» կարճլիկ-հաստլիկը ու նոր մարդիկ անցկացնում:
-Էս էլի վերջից են մտնո՞ւմ,- չդիմացավ աղջիկներից մեկը:
-Հա, քուրիկ ջան, վերջից են մտնում, ասա…,- լսվեց հերթական գռեհիկ պատասխանը: Read more of this post

%d bloggers like this: