Տերևի ճամփորդությունը

Ընկավ ևս մի դեղնած տերև: Նույնիսկ սկյուռիկին պարզ դարձավ, որ արդեն աշուն է, օրերը սկսում են ցրտել, ու շտապեց ընկույզի պաշար հավաքելու:

Փոքրիկ Կարինեն, կանգնած թթենու տակ, անթարթ նայում էր վերև` մի կետի: Հանկարծ սկսեց վազել տերևի հետևից, որ ուժեղ քամուց օրորվելով, վերջապես պոկվեց մայրիկ ծառի ճյուղերից ու սկսեց թռչել: Կարինեն վազում էր ինչքան ուժերը հերիք էին անում… Չարացած քամին գետնից բարձրացրեց փոշին ու լցրեց նրա աչքերը: Կարինեն կանգ առավ ու այնքան տրորեց աչքերը, մինչև ծակծկող փոշու վերջին հատիկը դուրս թռավ: Լայն բացեց աչքերը, բայց տերևն էլ չկար: “Տեսնես ուր կորավ”,- ինքն իրեն մտածեց աղջնակը: Հետո փակեց աչքերն ու մտքում փորձեց պատկերացնել փոքրիկ տերևի ճամփորդությունը. թռչելով գետերի, ծովերի, սաղարթախիտ անտառների վրայով` վերջապես ուր պիտի նա հասնի? Միգուցե մի աշխարհ, որտեղ ամեն ինչ հեքիաթային է: Ով է փորձել երբևէ հետևել երկնքում թռչող տերևին: Ինչ փորձությունների միջով է նա անցնելու… քամիների տարուբերումներից չի ընկնի ցած ու փշրվի…? Կարինեն մտաբերեց աշնանային այս օրերին իրեն շատ հանդիպած տերևների, որ առվակների խելքին ընկած խելառների պես ջրի հետ խաղալով, գլուխկոնծի տալով` հոսանքի հետ վազում էին… վազում:  Տեսնես այդ ուր են շտապում…? Հաստատ դեպի հեքիաթային աշխարհը… Կարինեն ժպտաց ու վազեց տուն:

2003թ.

Աշնանային…

Արդեն ցրտել էր. առավոտյան առանց պիջակի դուրս գալ էլ հնարավոր չէր, չնայած ցերեկը աշնան արևը հալացնում էր ծակող ցուրտը: Այգում ծառերը դեղնին էին տվել. արևագույն էր…

Ձեռքերս առավ ափի մեջ.

-Ինչ սառն ես…

Գլուխս հենել էի կրծքին ու լսում սրտխփոցի մեղեդին…

-Քո կողքին սիրտս մոռանում է արյուն շրջանառելու իր ֆունկցիան…  դրանից է…

-Մոռանում է գլխավոր ֆունկցիա՞ն,- քմծիծաղով,- էլ ոնց ես…  ,- չշարունակեց, երևի մտքին էր ասել ապրում… շնչում… չգիտեմ: Մեկ-մեկ մտքերը կարդալ չեմ կարողանում… մեկ-մեկ շատ խառն է մտածում, դրանից է…

Գլուխս թափահարեցի.

-էտ անհնար է. գլխավոր ֆունկցիան քեզ սիրելն է…

Ավելի ամուր գրկեց: Գլուխս կախ էր, բայց լսում էի. ժպտում էր… առանց աչքերս բարձրացնելու տեսնում էի թեք ժպիտը… այդ անդիմադրելի գեղեցիկ ժպիտը…

Ուղղվեցի. հայացքով բռնեցի աչքերն ու ուշացումով պատասխան ժպտացի:

Ձեռքերս, որ սառույցի կտորների պես հալվել էին նրա ջերմությունից, մոտեցրեց շուրթերին.

-Գժուկս…

Չարաբաստիկ 90-ը

Չէ… հաստատ մեր կանգառի մարշուտնիները հետս չունեն 😦

Ամպամած եղանակին կես ժամից ավել սպասում եմ անփոխարինելի 90 համարիս, որի հետ դեռ մի ժամ ճամփա պիտի գնամ… սովոր եմ այս երթուղայինին երկար սպասել… 20 րոպեն մեկ են ժամանում: Բայց այսօր ռեկորդ սահամնվեց 😀 Կանգառում անցկացրածս 40 րոպեում երեք 38 հայացքով ճանապարհեցի: Ես երթուղաինը տեսնելուց հատկապես էի ջղայնանում. 2 օր առաջ էր, որ մի էսքան էլ սրան սպասեցի ու այդպես էլ չժամանեց: Անձրևն էլ գնալով ուժեղանում էր… կալաբոկիս ասած “կռուպնի” կաթիլներով էր գալիս 😀 քիչ անց արդեն կատաղած կարկուտից ծվարել էինք կանգառում: ՈՒ… հրաշք…. Կարկուտի կուլմինացիոն պահին կանգառած երթուղայինների շարքի վերջում չարաբաստիկ 90-ն էր… Դե արի ու վազի… էտ ինչ առվակներ էին հոսում ոտքիս տակով… մի խոսքով 2 մետրում հասցրի նենց թրջվել, որ ամբողջ մի ժամ ճանապարհին չորանում էի:

%d bloggers like this: