“Առանց թռիչքի կյանքը գին չունի…”

Անգիրներ անել չեմ սիրել, ընդհանրապես միշտ գրականությունից արձակն եմ սիրել, բանաստեղծությունները շատ չէին ձգում: Ավետիք Իսահակյանի այս բանաստեղծությունը միակն է, որ պարտադիր սովորելու ցանկում չկար, իսկ ես սովորեցի, կարծես սիրահարվեցի այս տողերին… կամ էլ պարզապես նույն արժեքներն էին, ինչ ինձ համար է կարևոր 🙂 մինչև հիմա անգիր եմ հիշում ամեն տողը.
***********************************************************

Կյանքից թանկ բանը

 

Վայրի աղավնին` կուրծքը վիրավոր,

Ընկել էր մենակ աղբյուրի եզրին,

Ծորում էր շիթ-շիթ արյունը բոսոր,

Մեռնում էր, աչքը` ջրի երազին:

 

Քնքուշ պարիկը տեսավ դալկահար

Մեռնող աղավնուն և խոսեց այսպես.

-Տուր ինձ այն, ինչ-որ թանկ է քեզ համար, Read more of this post

Ազատ թռիչք

Թևեր էիր տվել… Ի~նչ երջանիկ էի… թռչել սովորել ու ճախրում էի… բարձր, շատ բարձր… Ու ինչ շքեղ էր ամեն ինչ վերից… համաչափ… հեռու… ու որ իմը չէր` բնավ չէի տխրում: Իմն էր գեղեցկությունը, որ մոտից երբեք չէի նկատում ու իմն էիր դու… ի~նչ երջանիկ էի… Ինչո՞ւ հետ առար թևերս… Ինչո՞ւ… շրջվել… չէիր նկատում` ոնց թափ առնելով ներքև եմ սլանում… դեպի այն հեռուն, այն գեղեցիկը, որ ինձ պետք էլ չէր… պետք էիր լոկ դու…

%d bloggers like this: