Մի հատ էլ խայտառակ եղա…

Արդեն պատրաստվում էի գործի գնալ… մի վերջին հայացք հայելուն…. նաուշնիկներն էլ տեղում են! Շատ եմ սիրում ռադիոյիս հիթերը, բարձրաձայն երգելով բացեցի դուռն ու դուրս եկա միջանցք: Նաուշնիկներս վակում են, էնպես որ բացի արտաքին ձայներից իմ սեփականն էլ ականջիս չի հասնում ու չգիտեի ինչ բարձրությամբ եմ երգում: Դու մի ասա մեր ներքևի հարևանը միջանցքի պատուհանի անցքերնա փակում… բայց տեղից չշարժվեց… չպտտվեց… “Ֆու…. էժան պրծա” մտածեցի: Իջա, բարևեցի..

-Բարև, բարև… էտ ինչ սիրուն էիր երգում…

Աաաաաաաաաաաաաաաա, մտա գետինը 😀 մի հատ “վաաայ” հասցրի անել ու փախա: Մի օրվա համար ինչ-որ շատ ստացվեց հարևանների հետ արկածներս 😛

Խայտառակ եղա…

Ուրեմն… իմ համար… 19 համարով գնում եմ համալսարան… քննության… դադադադաաամ … ինչպես միշտ նաուշնիկներով` ռադիոի երգերի ընկերակցությամբ, մտքերս էլ քննությունից հեռու հեռուուուու… Մեկ էլ տեսնեմ դիմացս նստած կինը ինձ է ժպտում.

-Կիջնես, ստացել եմ…

Ականջակալներիցս մեկը հանելով զարմացած ինձ մատնանշեցի. “Ե՞ս”: Գլխով արեց… Չնայած գիտակցությանս ու ենթագիտակցությանս լարված ջանքերին, միևնույն է` ժպտացող դեմքն ինձ ոչինչ չէր ասում.

-Կներեք տեղը չեմ բերում…,- վերջապես արտաբերեցի:

-Ձեր հարևանն եմ, քեզ ճանաչում եմ, դու ինձ երևումա չէ…

Ինչ ամոթ էր… հարևաններիս չեմ էլ ճանաչում,, խայտառակ եղա 😀

 

%d bloggers like this: