Լինո՞ւմ են, չէ՞ կարևոր անծանոթներ…

…որ գնալուց հետո թողնում են ցավացող կիսատություն

 

Լինումա, չէ՞. Կյանքումդ հանկարծակի հայտնվումա  մեկը, որ օդից ընկնում ու միանգամից սրտիդ շատ խորքն ա վայրէջք կատարում: Դառնումա պատճառ. պատճառ` փայլելու ու մռթոշվելու, դառնում անհրաժեշտ, դառնում կարևոր անծանոթ…

Օրերդ սկսում են բացվել ու մթնել իրանով, գլուխդ մաղող հաճելի կախվածություն, որ ամբողջ 24 ժամ հանգիստ չի տալիս, եթերային տրամադրություն անորոշ մի ժամանակ, որի ընթացքում չես էլ նկատում, թե ոնց հասցրիր օտարանալ նախկին կարևորներից… Ու էտ չի հուզում, չէ! Ամենևին: Որովհետև երջանիկ ես ամեն բջիջով, ավել ոչինչ ուղղակի պետք չի:

Ու ինչի՞ հենց էն պահին, երբ խճճվել ես երազ-իրականություն խաչմերուկում, նույն հանկարծակիությամբ ինքը կկորի, կփոշիանա` փոխարենը թողնելով նույնքան կարևոր դատարկություն, կուտակվող դառնություն: Դե արի ու շարունակի ժպտալ, երբ ներսում ցավացող կիսատությունա…

Ասածս ի՞նչ էր, ասեք թող սենց էլ չլինի -_-

Advertisements

Գրողը տանի

Շուտ եմ ասել` տրամադրությունս թափելու ա…
Ըհը~, հայտնաբերեցի, որ բլոգ վարելուն հետ եմ վարժվել, մտել եմ ու New post-ն եմ ման գալիս…. չկա, մոռացա էլ առաջին նախադասությունս ինչ էի շարադրել: ՈՒֆ, էլի բողոքական ու անտրամադիր եմ 😦 հերթով տնեցիների ականջը հարդուկելով, հետո էլ` ֆբ չատում ընկերներիս աչքերը ցավացնելով` ինչքան էլ բողոքվեցի, էլի մի տեսակ էն չի, էլի էն դատարկությունը չի անցնում, էսօրը չի մարսվում. ինչ-որ մի բան ծանրացել ու կուլ չի գնում:

Դե իհարկե, միշտ սենց դեպքերում միայն բլոգս ա օգնում: Չգիտեմ էլ ինչ եմ ուզում գրել, մի տեսակ հիասթափությամբ լի օր դարձավ էս “մոգական” 11.11.11-ը… ես գիտեի, որ սրա վրից լավ հոտ չի գալիս:

Բայց էտ 1-երը տուտ նե պրիչյոմ, ու հեչ էլ չեմ պատրաստվում պատմել, թե օրս ոնց անցավ, ոնց էի ֆուտբոլի ժամանակ ստադիոնում սառել -կապտել, հանդերձարանի մոտ հարցազրույցի սպասելուց ոնց էի ցրում ինձ խոսացնող ոմն տարօրինակ բերետի օ.Օ ու թե ինչի մինչև հասա տուն` տրամադրությունս արդեն գետինը սրբելով էր ման գալիս…

Էլի ես իմ հիմար բնավորության ձեռքը կրակն եմ ընկել: Ուզում եմ փոխվել, մտածելակերպս ուղղակի հանցագործություն ա իմ զգացմունքների նկատմամբ :/ Մի խորհուրդ տվեք… ինչ անեմ, որ արտաքին ազդակներից սենց տակն ու վրա չլինեմ: Ինչի են ինձ սենց էմոցիոնալ սարքել: Հա շատ բան կարա լինի, ու ամեն ինչ սենց ծանր պիտի տանեմ?

Տո ասա ինձնից ինչ բնավորություն փոխող, ուֆ, գնամ բարձս գրկեմ ու զռռամ, բալքի անցնի :S

Դմբո — Մնդո

Ուֆ, բլոգս, եկել եմ բողոքվեմ…

Էսօրը դառն էր… չէ զարմանալու չի, տենց օրեր լինում են, ես իրանց ուղղակի ասում եմ փֆֆ ! Դե բնականաբար օրվաս փֆացման գլխավոր դերում ես եմ (բայց նենց էլ չի, որ ուրիշ դերակատարներ չկան :/)… զզվում եմ իմ բնավորության անհամ գծերից 😦 Ասենք ինչի եմ չնչին բաների ուշադրություն դարձնում? հլը մի հատ էլ նեղվում, զռռոցս կապում, դարդոտվում, ու ինչքան ասոցացվող անցած-գնացած բաներ կա վերհիշում ? ուֆ է~~ դմբո-մնդո :/ ու հետաքրքիրա ինչ եմ շահում. քայքայված ներվեր, անիմաստ վատնած ժամանակ, լիքը չարած գործ` որ ինչպես միշտ` մնումա վերջին վարկյանին, ու քնահարամ լինելով պիտի հասցնեմ: Հա թեզ ջան, խոսքը քո մասինա 🙂 ու չնայած արդեն 4-ն ա դառնում… ու քեզ հլը պիտի ֆենեմ… դզեմ-փչեմ… պառադնի շորեր հագցնեմ… դե հա ու մեյք-ափը չմոռանամ… վաղը քեզ հանձնում եմ ամբիոնի ձեռքերին… բարի բախտ քեզ… ուֆ շեղվեցի :/ ասել կուզեմ` էս հրատապ գործերը թողած` նստել փֆոտ գրառում եմ անում, հերիք չի, խեղճ քնաթաթախ մաման էլ ժամա հարցնում, խաբում` 3 ժամ կուլ տված եմ պատասխանում, որ լավ էտ պահերը դաժան են… չխորանամ 😀

Չէէէ ես գիտեմ, սաղի մեղավորը առավոտվա նայածս կինոն էր 😀 չէ, ինքը շատ լավ կինո էր, ու ես իրան էլի կնայեմ (մազոխիստական երանգներ չփնտրեք), փիլիսոփայական մտքեր արթնացրեց ու նուրբ լարերիս կպավ, տենց դյուրագրգիռ դառա ողջ օրվա ընթացքում:

Լավ, ոնց որ դեպրեսնյակը նահանջումա… ժպտում եմ 🙂 գնամ գործս շարունակեմ… թե~զ յա իդու !

Անհասցե

Նկատել եմ, ամեն անգամ կոմպից պոկվելուց էս տրամադրությամբ եմ լցվում =( չգիտեմ, ինտերնետնա մեղավոր, թե դու… (մռայլ դեմքով սմայլիկ): Ու միշտ սենց լինումա, երբ էտ օրը չենք շփվում, էն սենց զոռով որ ձեռից բռնած քաշում, տուն են տանում, իսկ քո հայացքը դեռ ճամփինա, սպասում ես… ու հենց անջատվում ես, քեզ թվումա, հեսա ինքը կմտնի 😦 Անկապ թափառում էի բլոգումս, պարզվումա ահագին տեղ ես զբաղեցնում էստեղ… տեսնես գիտես ? Էլ չեմ ուզում սենց շարունակվի, մռայլ տողերիցս կարդացի ու հասկացա, որ զգացմունքս վաղուց կոմայի մեջա, ու ես արհեստական իրան սնուցում եմ… մինչդեռ ինքը մեռնելա ուզում ! ու ոնց կինոներում են ասում` отпусти… так будет лучше :/

Ուֆ չեմ կարա, չեմ ուզում, բայց ատպուսկայու….

Եսիմ է :(

Ու մի տեսակ սկսում ես քեզ չհասկացված զգալ, օտարանում ես անիմաստ… Դառնում ես հեռվից դիտող մի երրորդ աչք ու անկապ ենթադրություններ ես օդից բռնում: Ու տենց հետ-հետ էնքան ես գնում մինչև ինքը գալիս ու քեզ մեջքից գրկումա. ինքը` մենակությունը… իրա պինդ, չոր, բայց չգիտես ինչի փափուկ թվացող ձեռներով: Ու չես զգում. չես կարողանում ազատվել, թե չես ուզում…  Ինքդ քեզ համար դառնում հանելուկ ու չես հասկանում, ուզածդ ինչ էր… Ու էլի էն հիմար մտքերն են սկսում գրոհել, բայց դե փախնել չես կարող, ինքը պինդա քեզ գրկել. ինքը` մենակությունը:

Ու երևի միշտ սենց լինումա, երբ օրվա վերջում անիմաստ սպասելիքներդ փշուր-փշուր են լինում… Ամեն ինչ մի տեսակ մշուշոտա երևում, միայն երեք բառ գլխումս պար են բռնել. անկաշկանդ, ազատ, խելառ… Ու~ֆ, չեմ հավատում, որ ասում եմ, բայց անձրև եմ ուզում… մի նոր մաքուր էջ, ամեն ինչ սկզբից սկսելու մի շանս: Ու շուն եմ ուզում, որ սենց ժամանակ գա գիրկս նստի ու պինդ փաթաթվեմ իրան, անունը կամաց շշնջամ, ինքը կլսի անպայման:

Ոնց եմ զզվում ես անձրևից 😦

Պահը

Մութ էր… Ձմեռ… Ձյունը մեծ փաթիլներով էր տեղում ու նստում արդեն հաստ ձյան շերտի վրա: Ամպերի միջից ծիկրակող լիալուսինն էր միայն կոտրում գիշերվա խավարը: Հայկը արագ քայլերով շտապում էր տուն. մրսում էր: Լռության մեջ լսվում էր միայն նրա ոտքերի տակ ճմռվող թարմ ձյան ձայնը: Ձեռքերը գրպանում բռունցք արած, վիզը թաքցրել էր վերարկուի կանգնեցրած օձիքի մեջ… Տեղ-տեղ վազում էր, ապա, վախենալով ընկնել, նորից շարունակում էր փոքրիկ արագ քայլերով: Ջղաձգված էր… պարզապես նյարդերի կծիկ… ու ամեն մի ձայնից սարսռում էր, աջ ու ձախ նայում, սիրտը սկսում էր ավելի արագ խփել, չնայած քաջ գիտակցում է, որ մենակ է:

Հասավ:

Դռան առաջ երկար կանգնեց. ցրտից մատներն էնպես էին սառել ու քարացել, որ չէին ծալվում` բանալին ձեռքում բռնել չէր կարողանում: Մի կերպ ներս մտավ: Վերջապես ականջները դուրս եկան օձիքի տակից ու լսեց սեփական սրթսրթոցը: Հոգնած էր, նույնիսկ առանց շորերը հանելու մտավ վերմակի տակ: Գլխում սառած մտքերը սկսում էին հալչել ու նորից անհանգստացնել նրան, բայց ֆիզիկական հոգնածությունն ավելի ուժեղ էր ու մագնիսի պես գիտակցությանը քաշում էր քնի մեջ: Ատամներով կափկափելով վերջը քնեց:

Վեր թռավ դրսի տարօրինակ ձայներից, դեռ չէր լուսացել: Կարծես մեկը բարձրաձայն լալիս էր, նստեց տեղերի մեջ. չէ, ոնց որ շան վնգստոց է կամ էլ կատուներն են իրար գզում: Հետաքրքրասիրությունը հաղթեց ու Հայկը վեր կացավ` մոտեցավ պատուհանին. լիալուսին ու փայլող ձյուն… Read more of this post

Էլի շեղվեցի

Էլի քննություն… նախապատրաստվել… կենտրոնանալ…

Թղթերս փռել, կարդում եմ, կարդում ու կեսից հայտնաբերում, որ էլի շեղվել եմ… կարդացածիցս ոչինչ չեմ հիշում: Կենտրոնանալ! Չէ… չի ստացվում…

Ու թույլ եմ տալիս ինձ Քեզ կարոտել… ժպտալ… երազել մի քիչ… հետո էլ տխրել ու հիմարություններով ապարդյուն փորձել միտքս մոլորել…

Ու նորից… նորից համոզվել վերջում, որ վաղուց ինքս մոլորվել եմ քո լաբիրինթոսում:

Ու~ֆ էս ինչ եմ գրում: Կենտրոնանալ … Պարապել… !

Հետո՞ ինչ

Հետո՞ ինչ, որ վաղուց հասկացել եմ` քեզ խենթի պես սիրում եմ… Փոխարենը զգացմունքներս լավ կարողանում եմ թաքցնել…

Հետո՞ ինչ, որ անասելի կարոտում եմ… Փոխարենը երկար թափառում եմ էջումդ ու` նորից ու նորից նկարներդ եմ թերթում, որոնց հերթականությունն արդեն անգիր եմ արել…

Հետո՞ ինչ, որ երբ չես գրում ուղղակի խելագառվում եմ… Փոխարենը վերջին երկխոսությունն եմ վերընթերցում ու էլի կարոտում 😦

Հետո՞ ինչ, որ հեռվից քեզ տեսնելիս ուզում եմ վազել, վզովդ ընկնել… իսկ մոտենալիս միայն ժպտում եմ:

Հետո՞ ինչ, որ չգիտես` ամեն սթից խոսքիցդ նեղանում եմ… Փոխարենը արցունքներս սպեղանի եմ դարձրել:

Հետո՞ ինչ, որ քեզ չեմ ասի` սիրում եմ… Փոխարենը՞…

Տրամադրություն

Evanescene-ի երգերը հազվադեպ եմ լսում, youtube-յան պատահական ընտրված playlist-ում ես երգն էր… Մի պահ բառերը նենց հարազատ թվացին… Իսկը ես պահի հոգեվիճակիս համահունչ… 😦 երբ գրելու ցանկություն չունես ու մեկը ականջիդ է շշնջում կարծես քո ներսից ((

Evanescence — My Immortal

I’m so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
‘Cause your presence still lingers here
And it won’t leave me alone Read more of this post

Դատարկություն

Դատարկություն… որտեղից ես գալիս ու ինձ կպչում.. տեսնես վերջապես երբ քեզնից կազատվեմ 😦 … հոգնել եմ տխրել, անվերջ փախցնել աչքերս` անցանկալի հարցերից խուսափելու համար… հարցեր, որոնց պատասխանը ես էլ չունեմ… ինչու եմ տխրել… չգիտեմ… ինչ ծիծաղելի է հնչում 😦 դատարկությամբ եմ լցվել… դառնահամ դատարկություն, որի համը դեմքիս է դաջվել… ու գնալով անտանելի է քեզ ներսում պահել… իսկ դու շարունակում ես թունավորել ինձ, թունավորել… մինչև կհանձնվեմ:

Ու հասունացած դառնության կաթիլները սկսում են հոսել աչքերիցս… Թաքնվել… թաքնվել…

%d bloggers like this: