Աշնանային…

Արդեն ցրտել էր. առավոտյան առանց պիջակի դուրս գալ էլ հնարավոր չէր, չնայած ցերեկը աշնան արևը հալացնում էր ծակող ցուրտը: Այգում ծառերը դեղնին էին տվել. արևագույն էր…

Ձեռքերս առավ ափի մեջ.

-Ինչ սառն ես…

Գլուխս հենել էի կրծքին ու լսում սրտխփոցի մեղեդին…

-Քո կողքին սիրտս մոռանում է արյուն շրջանառելու իր ֆունկցիան…  դրանից է…

-Մոռանում է գլխավոր ֆունկցիա՞ն,- քմծիծաղով,- էլ ոնց ես…  ,- չշարունակեց, երևի մտքին էր ասել ապրում… շնչում… չգիտեմ: Մեկ-մեկ մտքերը կարդալ չեմ կարողանում… մեկ-մեկ շատ խառն է մտածում, դրանից է…

Գլուխս թափահարեցի.

-էտ անհնար է. գլխավոր ֆունկցիան քեզ սիրելն է…

Ավելի ամուր գրկեց: Գլուխս կախ էր, բայց լսում էի. ժպտում էր… առանց աչքերս բարձրացնելու տեսնում էի թեք ժպիտը… այդ անդիմադրելի գեղեցիկ ժպիտը…

Ուղղվեցի. հայացքով բռնեցի աչքերն ու ուշացումով պատասխան ժպտացի:

Ձեռքերս, որ սառույցի կտորների պես հալվել էին նրա ջերմությունից, մոտեցրեց շուրթերին.

-Գժուկս…

Advertisements

Հեռախոսս խելոք չի մնում

Դե զարմանալու չի, որ սենսորային հեռախոսը պիտի զգայուն լինի… 🙂 բայց որ այս աստիճան… ինչ օրերը ցրտեցին, պարզեցի, որ հեռախոսս մրսում է 😛 Ամեն առավոտ էկրանիս լղոզած պատկերներ եմ հայտնաբերում: Ու նորմալ տեսքի չի գա մինչև 5 րոպե գրպանումս չպահեմ 😀 Այ քեզ բան… Իհարկե հեչ լավ նշան չի, խեղճ հեռախոսս աչքիս սենց ջահել-ջիվան մոտենումա կյանքի մայրամուտին:

Մի երկու բառ

2003-ին շարադրություններիս հավաքածուն բավականին հարստացավ… Պարապում էի ժուռնալիստիկայի ընդունելության քննություններին :))) հաջորդ շարադրությունն էլ էտ օրերի դաժան վկան է: 😀  Մի քիչ կրճատումներ եմ արել… պարզվումա մտածելակերպս ահագին փոփոխվելա մի քանի տարում… Չնայած երևի ամեն ինչ էսքան դառը չթվար, եթե նույնը մնար…

Չարաբաստիկ 90-ը

Չէ… հաստատ մեր կանգառի մարշուտնիները հետս չունեն 😦

Ամպամած եղանակին կես ժամից ավել սպասում եմ անփոխարինելի 90 համարիս, որի հետ դեռ մի ժամ ճամփա պիտի գնամ… սովոր եմ այս երթուղայինին երկար սպասել… 20 րոպեն մեկ են ժամանում: Բայց այսօր ռեկորդ սահամնվեց 😀 Կանգառում անցկացրածս 40 րոպեում երեք 38 հայացքով ճանապարհեցի: Ես երթուղաինը տեսնելուց հատկապես էի ջղայնանում. 2 օր առաջ էր, որ մի էսքան էլ սրան սպասեցի ու այդպես էլ չժամանեց: Անձրևն էլ գնալով ուժեղանում էր… կալաբոկիս ասած “կռուպնի” կաթիլներով էր գալիս 😀 քիչ անց արդեն կատաղած կարկուտից ծվարել էինք կանգառում: ՈՒ… հրաշք…. Կարկուտի կուլմինացիոն պահին կանգառած երթուղայինների շարքի վերջում չարաբաստիկ 90-ն էր… Դե արի ու վազի… էտ ինչ առվակներ էին հոսում ոտքիս տակով… մի խոսքով 2 մետրում հասցրի նենց թրջվել, որ ամբողջ մի ժամ ճանապարհին չորանում էի:

Falling into memories…

Երևի ամեն տարի այս օրն ինձ պարտադիր կայցելեն անցյալից հուշեր… Իսկ դրանք շատ են…  հուշեր, որ ակամա գլխովս անցնելիս դեմքիս ժպիտ են արթնացնում… ու ներսումս կարոտն է բռնկվում… Իսկ դու չգիտես, որ այդ օրը շատ բան փոխվեց… փոխվեցի ես… փոխվեց ամբողջ աշխարհը: Ամեն ինչ ստացավ նոր իմաստ…  Ծնվեց մի նոր ԵՍ… Մի նոր ես, որ համոզված է` ինքն ավելի ուժեղ է… բայց մեկ է. հիմա, զսպելով կոկորդի ցավը, ամուր կկոցում է աչքերը` արցունքերը բաց չթողնելու համար… Այդ օրը յուրահատուկ նվեր էր քո կողմից, որ դարձավ խորհրդանշական ինձ համար… Իսկ հետո իջավ դատարկություն… մի տխմար զգացողություն, որն առաջին անգամ համտեսեցի քեզ կարոտելուց… մի տխմար զգացողություն, որն արդեն սովորական է դարձել… մի տխմարություն, որի անունը կնքել եմ դատարկ տխրություն… մի դառնություն, որ զարմանալիորեն քաղցրացնում է կյանքս 😦 էէէհ էլի տխուր ստացվեց… չէի ուզում: Այս օրը ես միշտ ժպիտով կհիշեմ! Շնորհակալություն, որ դու կաաաաաս 😉 

Ամառ… ու երկար սպասված հանգիստ…

2008-ի վերջից արձակուրդ չէի ունեցել… մասնավոր օֆիսի աշխատանքս արձակուրդ չունի… ու մի տեսակ համակերպվել է, որ այս ամառն էլ անցածի պես եմ անցկացնելու… но не тут то было… 😀 այ թե ինչ է անում ճարտար լեզուն… մի խոսքով,, շեֆիս համոզեցի ինձ 6 օրով բաց թողնել: Խնդիրն էնա, որ իմ գործը միայն համակագչով աշխատելն է. տպել օրվա հաշվետվությունը, որ պարտադիր պետք է ամեն օր տեղ հասնի, իսկ ինձնից բացի համակարգչից գլուխ հանող չկա մեր օֆիսում: Մի կողմից ուրախալի է,, էտ պահին ինձ անփոխարինելի աշխատող եմ զգում, բայց նման դեպքերում էլ տխուր է ստացվում: Վերջը…. մինչև իմ գալը նույն գործը անող տղան շուշուտ է օֆիսում լինում գործերով, ու վերջինիս պարտական եմ մի շաբաթ հանգստիս համար!!! Կիրակի գնում եեեեեեեեեեեմ, ոնց եմ ուրախացել, էսօրվանից ապրում եմ եկող շաբաթով: 7 օր ջրի ափին… ինչ լողալ եմ սովորել, ջուրը անչափ սիրում եմ: Շատ էլ ուրախացել եմ, որ սևանալու եմ, արևայրուք… 😉 հրաշք, չնայած ծնողներս սփրթնած դեմքս ավելի են գերադասում … մեկա` ճաշակին ընկեր չկա. ես էլ թուխ մաշկ եմ սիրում: Ուրախ ու արկածային հանգիստ Անուշիիիկ 😉

Հունիսի 22-ը…

Էսօր դարձավ ուղիղ վեց ամիս, ինչ ապերիկս զինվոր է…մի ամիս չկա, որ տեսել եմ, բայց կարոտել եմ 🙂 վաայ, որ ասեին կարոտելու եմ չէի հավատա, ամեն օր իրար գզում էինք, յոլա չէինք գնում, բայց հավես էր, հիմա տխուրա տանը մենակ: Հետաքրքրություններդ կիսող չկա… Չնայած էսօր էլի ջղայնացրեց, քննությունից էս շոգին հազիվ մտել եմ տուն… ու կինոյի պատվերներ եմ ստանում. “Принц Персии” ու ևս մի քանի նոր ֆիլմեր… հրաշք 😦 Ձեր պատվերն արդեն ճանապարհին է… Միայն հուսով եմ ուղարկածս նախորդ դիսկերի օրին չի ընկնի….

Քեզ բարի ծառայություն ապերս :* ու բարի դիտում 😉

Ու ես էլի հիշեցի քեզ…

It’s funny how a person can break your heart, and you can still love them with all the little pieces….

Ինչքան ժամանակ է չեմ տեսել քեզ, չեմ ասի` կարոտել եմ, երբեք հանդիպելիս չեմ հասցրել կարոտս առնել… կուզեի գլխիցս քեզ պինցետով դուրս հանել, շպրտել, չմտածել, չհիշել… դու ոնց որ չարորակ ուռուցք լինես` ինչքան հեռացնես, մեկ է ուրիշ տեղից ճյուղեր է տալիս:

Գիտեմ, հեսա չարությունս կանցնի… ու քեզ հիշելուց նորից կժպտամ… կուրախանամ, որ եղել ես իմ կյանքում, կուրախանամ, որ հեղաշրջեցիր ու փոխեցիր ինձ` միանգամից ու ընդմիշտ… Չէ… դու իմ կյանքի փակված էջերից չես դեռ ու դա ինձ միաժամանակ ուրախացնում ու տխրեցնում է…. Ոնց եմ ջղայնանում իմ վրա, ինչու եմ այսքան թույլ…  Զզվում եմ, երբ ինձ ես դատարկ տխրություննա պարուրում… Գոնե Սլովենիան մի հատ գոլ խփեր մի քիչ ուրախանայի….   Ուուուուու~~~ֆ….էլի հիշեցի քեզ:

Hurrah !!

Esore inch hagecaca :)) menak apsos unicodes chi ashxatum, u stipvac em latinatar post anel… aravotic ashxatanqi, @ndmijmane vazeci qnnutyan u nenc heshtutyamb staca 😀 xostovanem es ararkayic mi qich vaxenum ei… mtavor sepakanutyun.. orenqner… ba imanaq inch er @nkel verjin harcs: “Integral mikrosxemaneri topologianer”…. haha, hima el et harci patasxane chgitem ,, amoooooot ! bayc de orenqere sertel chem karoxanum, inch anem (( chhaskaca el vonc staca es qnnutyune, chnayac arajin 2 harce referatics er, lav gitei,, baxts berec ettex… tu-tu-tu 😀 iravabanakan xrtin naxadasutyunner el chkardalu mitqe indz shata vogevorel, vonc vor te der 5 qnnutyun motaka 10 orum es chem handznelu — nenc em uraxacel :)))) bayc de chem el havatum, vor indz karoxanalu em stipel nstel parapel….  erek haziiiv stacvel er` hexinakayin iravunq ei amenayn lrjutyamb sovorum… mek el (arden kesgishern er motenum) herustacuycic afrikyan ergeri ritmere sksecin kanchel….  de vonc asem… mi pah multikic tesaran patkeracreq` vonc sovac mukike kdimana taracvac panri hotin … 😀 girq, tetr, iravunq, qnnutyun…  miangamic 7 sari hetevum tvacin… el chasem, vor bun iradardzutyune esor 19.00-in nor kmeknarki….    uxxaki uzum em dasaxosneris xndrel mi poqr neroxamit linel )))

 

Էլի դու :(

Նորից սայթում էս…

որերորդ անգամ կուրսորով սահեցի անունիդ վրայով…. կարոտել եմ … բայց չէ , չեմ գրի 😦  գուցե չգիտես (չնայած չեմ էլ զարմանա )…նեղացել եմ քեզանից! Քեզ էտ մասին չեմ էլ ասի, բլոգս գիտեմ հաստատ չես էլ կարդում…

%d bloggers like this: